حسنويه به حسين بزرکاني، رهبر يکي از قبائل کرد دولتي تأسيس کرد که به نام خود او معروف گرديد و حدود نيم قرن حکومت راند. دو امير معروف ديگر به نام هاي ونداد و برادرش غانم نيز از همين قبيله برخاسته بودند. پس از مرگ ونداد به سال 349 ه ـ (960م)، پسرش عبدالوهاب از حکومت قلمرو پدر به نفع حسنويه کنار رفت و حسنويه با فتوحاتي که در منطقه حاصل کرد، آوازه و شهرتي چشمگير يافت. او قسمت بزرگي از کردستان به ضميمه‏ي همدان و دينور و نهاوند و قلعه‏ي سرماج را تصرف کرد و قدرتي بهم رسانيد که او را در برابر آل بويه محافظت مي‏کرد . عليرغم آنکه حسنويه از حد خود در گذشت و ديلميان را در جنگ بر عليه امير خراسان ياري داد، رکن الدوله بويهي از او چشم پوشيد. با مرگ حسنويه در سال 369 ه ـ (979م)، عضد الدوله‏ي بويهي سپاهي فرستاد تا قلمرو او را فتح کنند و پس از فتح اين منطقه، پسر حسنويه به نام بدرالدين را دوباره به حکومت همان منطقه منصوب کرد. در سال 377 ه ـ (987م)، بدر الدين بر سپاه شرف الدوله پسر عضد الدوله غلبه کرد و بر ايالت جبال مستولي شد و شهرتش رو به فزوني نهاد تا آنجا که يکي از نيرومندترين اميران زمان خود شد و خليفه نيز در سال 388 ه ـ (998م) لقب ناصرالدوله و الدين را به او اعطا کرد.
بدر الدين در سال 405 هجري توسط مردانش به قتل رسيد و پسرش هلال نيز در همين سال کشته شد و نوه‏اش يعني طاهر بن هلال به حکومت دست يافت، ولي نتوانست بيش از يکسال قدرت خود را حفظ کند و از شمس الدوله بويهي شکست خورد و پس از ترک قلمرو سابق خود به قتل رسيد .
حدود 348 هجري قمري حسنويه بن الحسين
369 ناصرالدين و الدين ابوالنجم بدر بن حسنويه
505 ـ 406 طاهر بن هلال بن بدر (سپس آل بويه قدرت را در دست گرفتند).
کتاب: تاريخ دولتهاي اسلامي و خاندان حکومتگر، ج 1، ص 241
نويسنده: استانلي لين پل