نطق اللسان عن الضمير و البشر عنوان البشير
و البشر عنوان البشير و البشر عنوان البشير
- زبان ترجمان دل است، مژده شادى از قيافه پيك پيداست.
- اينك دلها از اضطراب و وحشت آرميد.
-تاريكى از افق ناپديد شده صبح اميد دميد.
تا آنجا كه گويد:
- بهجت و سرور از ما بريد و تنها روز " غدير "ش سر آشتى بود.
- روزى پر افتخار كه وصى رسولش حلقه بر در كوفت و امير مومنان گشت.
- از اين رو دل خنك دار و عشق عاريتى را به معشوق باز گردان.
- ريشه غم و اندوه بر كن و نهال شادى و اميد بنشان.
- آن ديگرانند كه اندوه دل را با جرعه شراب چاره سازند.
- و چون در جستجوى نعمت شوى، از فضل بى كران به نصيبى جز فراوان قانع مباش.
- كه چشم طمع فرو دوزى و از آب دريا به كفى قناعت ورزى. - اينك هنگام آن است كه دست تمنا فراز باشد و آرزوها دور و دراز.
- بادو دست كرم، جود و بخشش كن، نه كم بلكه بسيار.
- مگذار كه دست الحاح و طلب كشيده دارند با آنكه نعمتت سرشاراست و بختت كامكار.
- سپاس و ثنايت بر زبان است و داغ مهرت بر دل آشكار.
- نك ستايشنامه بكر و نو، هچون درخش بوستان خرم و دلپذير.
- از سراينده اش خوشدل و شادان، چون شادى نيزار ازآب غدير.
تا آخر قصيده.

بعدی >