من ابن رسول الله و ابن وصيه
الى مدغل فى عقبه الدين ناصب
نشابين طنبور و زق مزهر
و فى حجر شادا و على صدر ضارب
و من ظهر سكران الى بطن قينه
على شبه فى ملكها و سوائب
يعيب عليا خير من وطا الحصى
و اكرم سارفى الانام و سارب
و يزرى على السبطين سبطى محمد
فقل فى حضيض رام نيل الكواكب
و ينسب افعال القراميط كاذبا
الى عتره الهادى الكرام الاطائب
الى معشر لا يبرح الذم بينهم
و لا تزدرى اعراضهم بالمعائب
اذا ما انتدوا كانوا شموس بيوتهم
و ان ركبوا كانوا شموس المواكب
و ان عبسوا يوم الوغى ضحك الردى
و ان ضحكوا ابكوا عيون النوادب
نشوا بين جبريل و بين محمد
وبين على خير ماش و راكب
وزير النبى المصطفى و وصيه
و مشبهه فى شميه و ضرائب
و من قال فى يوم " الغدير " محمد
و قد خاف من غدر العداه النواصب
اما اننى اولى بكم من نفوسكم
فقالوا: بلى قول المريب الموارب
فقال لهم: من كنت مولاه منكم
فهذا اخى مولاه بعدى و صاحبى
اطيعوه طرا فهو منى بمنزل
كهارون من موسى الكليم المخاطب
پيرامون اشعار
عبد اله بن معتز عباسى متوفى به سال 296 ه از دشمنان سرسخت آل ابو طالب بود و در عيبجوئى و بدگوئى آنان كه نشانه سوء باطن، و خبث طينت او بود كوشش مى كرد. و بسيارى از اوقات آتش افشان كينه هاى خود را در قالب هاى شعرى مى ريخت و در نتيجه آن، قصائدى ساخت كه زشتى وننگ او را جاودانه كرد. بسيارى از شعرا بر ابطال دلائل واهى او اشعارى سروده اند، از جمله: امير ابو فراس كه به زودى متذكر شرح حالش خواهيم شد. چيزى كه هست او شخصيت خود را برتر از آن دانسته كه در بحر شعرى، و قافيه و وزن، با اين مرد پليد موافقت كند، لذا اشعار طلائى و جاويدان خود را در قالب قصيده ميميه اش كه بيارى علويان و حمله به دشمنانشان از عباسيان، برخاسته، ريخته است و در آن به رسوائيها و اباطيل بى حسابشان اشاره كرده است.

< قبلی		بعدی >