تاریخ امروز: سه شنبه, 02 خرداد 1391
لیلةالقدر 
5) دیوان اشعار امام خمینی (ره) 4) مسمّط حضرت امام خمینی (ره) مسمّط 1 ؛ مديح ابا صالح امام زمان (عج) - مژده فروردين ز نو ، بنمود گيتى را مسخّر
5) دیوان اشعار امام خمینی (ره) 4) مسمّط حضرت امام خمینی (ره) مسمّط 1 ؛ مديح ابا صالح امام زمان (عج) - مژده فروردين ز نو ، بنمود گيتى را مسخّر
ویژه نامه ها
| مسمّط 1 ؛ مديح ابا صالح امام زمان (عج) - مژده فروردين ز نو ، بنمود گيتى را مسخّر |
 |
 |
 |
| نوشته شده توسط حسين شاهد خطيبي | |
| جمعه, 07 بهمن 1390 ساعت 09:03 | |
|
مسمّط 1 ؛ مديح ابا صالح امام زمان (عج) - مژده فروردين ز نو ، بنمود گيتى را مسخّر
 - در توصيف بهاران و مديح ابا صالح امام زمان (عج) و تخلّص به نام - آيت الله حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى - قدّس الله سرّه - مــژده فـــــروردين ز نــــو، بنمود گيتى را مسخّر...جيشش از مغرب زمين بگرفت تا مشرق،سراسر - رايتش افـــــراشت پرچم زين مُقَرنس چرخ اخضر ...گشت از فــــــرمان وى، در خدمتش گردون مقرّر - بر جهان و هر چه انـــدر اوست يكسر حكمران شد قدرتش بگـــــرفت از خطّ عرب تا مُلك ايران ... از فـــــــراز تـــــــــوده آنـــــــــوِرسْ تا سر حدّ غازان هند و قفقاز و حبش،بلغـــار و تركستان و سودان...هم،طــــراز دشت و كوهستان و هم، پهناى عمان دولتش از فــــــرّ و حشمت، تالــى ساسانيان شد كــــــــرد لشكـــــــــر را ز ابـر تيره، اردويى منظّم ... داد هــــــر يك را ز صَرصَر، باديه پيمايى ادهم بـــــر ســـرانِ لشكر از خورشيد نيّر، داد پرچم ... رعـــــــد را فرمان حاضر باش دادى چون شه جم بــــــــرق از بهــــــــر سلام عيــد نو آتشفشان شد چـون سرانِ لشكرى حاضر شدند از دور و نزديك ... هم اميـران سپـــه آماده شد از تـــــرك و تاجيك داد از امر قضــــا بـر رعد غُرّّان، حكم موزيك ... زان سپس دادى بـر آن غژمان سپه، فـرمان شليك تـــــــــوده غبــــــــــرا ز شليك يلان بمباردمان شد از شليك لشكـــــــرى بـر خاك تيره، خـــون بريزد ... قلبهــــــــا ســـــــوراخ و اندر صفحه هامون بريزد هم بـــه خـاك تيـره از گُردان دو صد ميليــــــون بريزد ... زَهـــــــــره قيصــر شكـافد، قلب ناپلئون بريزد ليك زيـــــن بمباردمان، عالـــــم بهشت جــاودان شد روزگــــــار از نــو جوان گرديد و عالم گشت بُرنا ... چـرخْ پيــــروز و جهانْ بهروز و خــــوش اقبال دنيا در طــرب خورشيد و مه در رقص و در عشرت ثريّا ... بس كـه اسبابِ طــرب، گرديد از هـــــر سو مهيّا پيــــــــــــــرِ فرتوتِ كهن از فرط عشرت، نوجوان شد سر به سر دوشيزگان بوستان چون نــــوعروسان ... داشتـــــــه فرصت غنيمت در غياب بوستانبان كـــــرده خلـــــوت با جوانهاى سحابى در گــلستان ... رفتـه در يك پيرهن با يكدگر چون جان و جانان مـــن گــــــزارش را نمى دانم دگر آنجا چــــــسان شد ليــك دانم اينقدر گل چون عروسان باروَر گشت ... نستـــــــرن آبستن آمد سنبل تر پُر ثمـــــر گشت آن عقيمى را كه در دِى بخت رفت، اقبال برگشت...اين زمان طفلش يكى دوشيزه و آن ديگر، پسر گشت مــــوسم عيشش بيامد، سوگواريّش كران شد چنـــــد روزى رفت تا ز ايـــــّام فصل نـــو بهــــارى ... وقت زاييـــــــــدن بيامـــَدْشان و روزِ طفلدارى دست قـدرت قــابله گرديد هر يك را بـــه يارى ... زاد آن يك طفلكــى مهپـــاره وين سيمين عذارى پــــــاك يزدان هر چه را تقدير فرمود، آنچنـــان شد دختــر رَز اندك اندك، شد مهى رخساره گلگون ... غيــــــرت ليلى شد و هـــر كس ورا گرديد مجنون غمـزه زد تا رفته رفته مىفروشش گشت مفتون ... خـواستگـارى كرد و بردش از سراى مام بيرون از نِتــــــــــــاجش بــــــــاده گلرنگ روح افزاى جان شد سيب سيـم اندامْ فتّان گشت و شد دلدار عيّار ... گشت پنهــان پشت شاخ، از بـرگ محكم بست رخسار تا كه "به" روزى ورا ديد و ز جان گشتش خريدار ... بس كــــه رو بــــر آستـــــــانش سود، آن رنجــــور افگار چهـــــرهاش زرد و رخش پرگرد و حالش ناتوان شد جامــــه گلنـــــــارگون پوشيده بر انــــدام نار است ...گــوييا چون من، گرفتار بتى بـى اعتبار است جامه اش از رنگ خونِ دل، چنين گلنــار وار است ... يــــا كــــه چون فرهادِ خونين دل، قتيل راه يار است پيـــــــرهن از خــــــــون اندامش، بسى گلنــــارسان شد جـــانفزا بزمى طرب انگيز و خوش، آراست بلبل ... تـا كـه آيـــــــــــــــد در حباله عقد او گـل بى تامل "تار" صَلصَل زد، "نوا" طوطى و گرمِ "رقص" سنبل ... بس كـه روح افزا، طرب انگيز شد بـــزم طرب، گل بـــــــــرخلاف شيوه معشوقگان تصنيف خوان شد نـى اساس شــــادى انــدر تــــــوده غبرا مهيّاست ... يـا كه اندر بوستانهاى زمينى، عيش برپاست خود در اين نوروز اندر هشت جنّت، شور و غوغاست ...قدسيان را نيز در لاهوت، جشنى شادى افزاست چـــون كــــه اين نـــــوروز بـــــــا ميلاد مهدى تــــــوامان شد مصدرِ هـر هشت گـــردون، مبدا هر هفت اختر ... خــــــالق هـر شش جهت، نــورِ دلِ هر پنج مصدر والـى هـر چار عنصر، حكمران هر سه دختر ... پــــــــادشاه هــر دو عالــم، حجّت يكتــــــــــاى اكبر آنكــــه جـــــودش شهره نُه آسمان بل لامكان شد مصطفى سيرت، علـى فر، فاطمه عصمت،حسن خو ... هم حسين قـدرت، على زهد و محمّد علم مَهرو شاه جعفـر فيض و كاظم حلم و هشتم قبله گيسو ... هم تقـى تقوا، نقى بخشايش و هم عسكرى مو مهـــــدى قــــــــائم كــــــــــه در وى جمع، اوصاف شهان شد پـادشاه عسكرى طلعت، تقى حشمت، نقى فر ... بـوالحسن فـــرمان و مـوســـــى قدرت و تقدير جعفر علم بـاقر، زهـد سجــّاد و حسينى تاج و افسر ... مجتبــــى حلـم و رضيّــــه عفّت و صــــــولت چو حيدر مصطفـــى اوصـــــاف و مـــجلاى خـداوند جهان شد جلــوه ذاتش بـــه قـدرتْ تالـــــــــىِ فيض مقدّس ... فيض بى حـــــدّش به بخشش، ثانىِ مجلاى اقدس نورش از "كن" كرد بر پا هشت گردون مقرنس...نطق من هر جا چو شمشير است و در وصف شه، اخرس لـــــــيك پـــــــــــاى عقـــــــل در وصف وى اندر گل نهان شد دست تقـديرش بـه نيـــــــرو، جلوه عقل مجرّد ... آينــــــــه انــــــوار داور، مظهـــــــر اوصــــــاف احمـــد حكـــم و فرمانش محكّم، امر و گفتارش مُسدّد ... در خصايــل ثـــانـــــى اِثنينِ ابـــــوالقاسم محمّد(ص) آنكـــــه از "يـــــزدان خـــدا" بر جمله پيدا و نهان شد روزگـارش گــرچــــــه از پيشينيـــــان بــودى موخّر ... ليك از آدم بُــــدى فـــــــــــرمانْش تا عيسى مقرّر از فــــــراز تـــــوده غبـــــرا تـــــــا گـــــــــردون اخضر ... وز طـرازِ قبّــــــــه ناســـــوت تا لاهوت، يكسر بنـــــــده فـــــرمـــــــانبـــــــرش گـــــرديد و عبد آستان شد پادشاها، كـار اسلام است و اسلامى پريشان...در چنين عيــــــــدى كـــه بايد هر كسى باشد غزلخوان بنگـرم از هـر طرف، هر بيدلى سر در گريبان ... خســـروا، از جـــــــاى بــــــــــرخيز و مدد كن اهل ايمان خــــــــاصه اين آيت كه پشت و ملجا اسلاميان شد راستــى، اين آيت الله گــــــر در اين سـامان نبـــودى ... كشتـــى اسلام را، از مهـــر پشتيبان نبــودى دشمنــان را گــر كــه تيغ حشمتش بر جان نبودى ...اسمـى از اسلاميان و رسمى از ايمان نبودى حَبّــــــــذا از يـــــــزد، كــــــزوى طالعْ اين خورشيد جان شد جـــاى دارد گـــر نهد رو، آسمان بر آستانش ... لشكـــر فتح و ظفـــــر، گــــردد همـــــاره جانفشانش نيــــّرِ اعظــــم به خدمت آيد و هم اخترانش ... عبـــــد درگــــــه بنــده فرمان شود، نُه آسمانش چــــــون كه بر كشتى اسلامى، يگانه پشتبان شد حــوزه اسلام كـــز ظلم ستمكــــاران زبون بود ... پيكـرش بى روح و روح اقدسش از تن برون بود روحش افسـرده ز ظلمِ ظلم انـديشان دون بــود ... قلب پيغمبـــر، دلِ حيدر ز مظلوميش خون بود از عطــــــايش، بــــــــاز ســـــــــــوى پيكرش روحْ روان شد ابـر فيضش بر سر اسلاميان، گوهر فشان است ... بــادِ عـدلش از فراز شرق تا مغرب وزان است دادِ علمش شهره دستان، شهود داستان است ... حجّت كبـرى ز بعــد حضرت صـاحب زمان است آنكـــــه از جـــودش زمين ساكن، گرايان آسمان شد تا ولايت بـر ولــىّ عصر (عج) مـى بـاشد مقرّر ... تــا نبــوّت را محمّد (ص)، تا خلافت راست حيدر تا كه شعر"هندى" است از شهد،چون قند مكرّر...پــوستْ زندان، رگْ سنان و مژّهْ پيكان، موىْ نشتر بـــــــــاد، آن كس را كـــــــه خصم جاه تو از انس و جان شد
|
مطالب برگزیده سایت
کلام روز
|
