غزل 4 ؛ شرح جلوه - ديــــــــــده ‏اى نيست نبيند رخ زيبــــــــــــاى تو را

- ديــــــــــده ‏اى نيست نبيند رخ زيبــــــــــــاى تو را  ... نيست گـوشى كه همى ‏نشنود آواى تو را

- هيچ دستـــــــــى نشـــــــــود جز بر خوان تو دراز ... كـــس نجويد به جهـــــــان جز اثر پاى تو را

- رهرو عشقـــــــــم و از خــــــــــرقه و مسند بيزار ...  به دو عالـــــــــــم ندهم روى دل آراي تو را

- قامت ســــــــرو قـــــــــــــدان را به پشيزى نخرد ...  آنكه در خــــــــــــواب ببيند قد رعناى تو را

- به كجا روى نمـــــــايد كـــــــــه تواش قبله نه‏اى؟ ... آنكه جويد به حـــــــرم، منزل و ماواى تو را

- همه جـا منزل عشق است؛ كه يارم همه جاست ... كور دل آنكــــه نيابد به جهـــان، جاى تو را

بــــــا كـــــه گويم كه نديده است و نبيند به جهان           جــــــز خم ابـــــرو و جز زلف چليپاى تو را

دكـــــــه علـــــــم و خرد بست، درِ عشق گشود            آنكه مى ‏داشت به سر علّت سوداى تو را

بشكنــــــم اين قلـــــــم و پـــــــاره كنم اين دفتر            نتـــــوان شـــــرح كنم جلـــــوه والاى تو را