قصیده 2 ؛ قصیده بهاریه انتظار - آمد بهـار و بوستان شد رشك فردوس برین

- آمد بهـــــار و بــــوستان شد رشك فردوس بـــرین ... گلهـــــا شكفتــــــه در چمن، چون روى یار نازنین

- گسترده، بــــــاد جانفــــزا، فرش زمرّد بى شُمــر ... افشـــــــــانده، ابـــــر پرعطا بیرون ز حد، دُرِّ ثمین

- از ارغـــــــــوان و یاسمن، طرف چمن شد پرنیــان ... وَز اُقحـــــــــوان و نسترن، سطح دَمَن دیباى چین

- از لادن و میمـــــون رسد، هر لحظه بوى جانفـــزا ... وَز ســـــــورى و نعمان وزد، هر دم شمیم عنبرین

از سنبل و نرگس، جهــــان باشد به مانند جنــان ... وز ســـــوسن و نسرین، زمین چون روضه خُلدبرین

از فرط لاله، بـــــــــــوستان گشتـــه به از بـاغ اِرَم ... وز فیض ژالــــــــه، گلسِتان رشك نگارستان چین

از قمرى و كبك و هــــــزار، آیــــــد نواى ارغنـــون ... وز سیــــــره و كــــوكـــو و سار، آواز چنگ راستین

از شـــــارك و تــوكا رسد، هر لحظه صوتى دلـربا ... وز بـــــــــــوالملیح و فاخته، هر دم نوایى دلنشین

بر شاخ باشد زند خوان، هر شام چون رامشگران ... ورشـــــان به سان موبدان، هر صبح با صوت حزین

یك ســـو نــواى بلبلان، یك سو گل و ریحان و بان ... یك سو نسیم خوش وزان، یك سو روان ماء معین

شد مــــوسم عیش و طرب، بگذشت هنگام كرب ... جــــــــــــام مى گلگون طلب، از گلعذارى مه جبین

قدّش چـــو سرو بـــوستان، خدّش به رنگ ارغوان ... بویش چو بوى ضیمران، جسمش چو برگ یاسمین

چشمش چـــو چشم آهـــوان، ابروش مانند كمان ... آب بقــــــــایش در دهـــــــان، مهرش هویدا از جبین

رویش چـــو روز وصل او، گیتــــى فــــروز و دلگشا ...مویش چو شـــــــام هجر من، آشفته و پرتاب و چین

با اینچنین زیبـــــا صنم، باید به بستـــــــان زد قدم ... جان فارغ از هر رنج و غم، دل خالى از هر مهر و كین

خــــــاصه كنون كاندر جهان، گردیده مولودى عیان ... كـــــز بهــــــــر ذات پا ك آن، شد امتـــزاج ماء و طین

از بهـــــــر تكــــــــریمش میان، بربستـه خیل انبیا ... از بهــــــر تعظیمش كمــــــر، خم كرده چرخ هفتمین

مهدى امــــــام منتظـــــــر، نــــو بــــاوه خیرالبشر ... خلق دو عالـــــم سر به سر، بر خوان احسانش، نگین

مهــــــر از ضیائش ذرّه اى، بـدر از عطایش بدره‏اى ... دریا ز جودش قطره اى، گردون زِ كشتش خوشه چین

مــــــرآت ذات كبـــــــریا، مشكــــوة انوار هدا ... منظــــور بعث انبیــــــــا، مقصـــــود خلـق عالمین

امرش قضا، حكمش قدر، حُبّش جنان، بغضش سقر ... خـــــــاك رهش، زیبــــــــــد اگر بر طُرّه ساید حورِعین

داننـــد قـــــــرآن سر به سر، بابى ز مدحش مختصر ... اصحــــــــاب علــــــــم و معرفت، ارباب ایمان و یقین

سلطان دین، شـــــــاه زَمَـــن، مالك رقاب مرد و زن ... دارد به امـــــــرِ ذوالمِنَن، روى زمیـــــن زیــــــــر نگین

ذاتش بـــــه امـــــــر دادگــــر، شد منبع فیض بشر ... خیــــــل ملایـــــك سر به سر، در بند الطافش رهین

حبّش، سفینــــه نـوح آمد در مَثـــــل، لیكن اگر ... مهـــــــرش نبـــودى نوح را، مى بود با طوفان قرین

گــــــر نــــه وجود اقدسش، ظاهر شدى اندر جهان ... كامــــــــل نگشتــى دین حق، ز امروز تا روز پسین

ایــــــزد به نـــــامش زد رقم، منشور ختم الاوصیا ... چــــــــونانكه جـــــدّ امجدش، گردید ختم المرسلین

نـــــــوح و خلیل و بــــوالبشر، ادریس و داوود و پسر ... از ابــر فیضش مُستمـــِد، از كان علمش مستعین

مــــــوسى به كف دارد عصـــا، دربانى‏اش را منتظر ... آمــــاده بهـــــــر اقتدا، عیســــى به چرخ چارمین

اى خســــرو گـــــــردون فَرَم، لختى نظر كن از كَرَم ... كفّـــــار مستولـــــــى نگر، اسلام مستضعف ببین

نـــــامـــــــوس ایمــــان در خطر، از حیله لامذهبان ... خــــــون مسلمــــانان هدر، از حمله اعـــــداء دین

ظاهــــــر شــود آن شه اگر، شمشیر حیدر بر كمر ... دستـــــار پیغمبر بـــــه سر، دست خـــدا در آستین

دیـــــــّارى از این ملحــــــدان، باقى نماند در جهان ...  ایمـــــن شــــــــود روى زمین، از جور و ظلم ظالمین

من گـــر چـــــــه از فرط گنه شرمنده و زارم؛ ولى ... شــــــادم كــــه خاكم كرده حق، با آب مهر تو عجین

خــــاصه كنون كز فیض حق، مدحت سرودم آنچنان ... كــــــــز خامـــــــــه ریزد بر ورق، جاى مركّب انگبین

تا چنگـــــل شـــــــــــاهین كند، صید كبوتر در هوا ... تا گـــــــرگ باشد در زمیـن، بر گوسفندانْ خشمگین

بـــــــــر روى احبابت شـــــــود، مفتـــوح ابواب ظفر ... بـــــر جــــــــان اعدایت رسد، هر دم بلاى سهمگین

تا بــــــــــــاد نــــوروزى وزد، هر ساله اندر بوستان ... تا ز ابــــــر آذارى دمــــــــد، ریحـــــان و گل اندر زمین

بــــــــر دشمنان دولتت، هر فصل باشد چون خزان ... بــــــــر دوستانت هـــــــر مهى، بادا چو ماه فرودین

عــــــالم شود از مقدمش، خالى ز جهل، از علم پر ... چـــــــون شهر قم، از مقــــدم شیخ اجل، میر مهین

ابـــــــــــر عطا، فیض عمیم، بحر سخى، كنز نعیم ... كـــــــــان كَرَم "عبدالكریم" پشت و پنـــــاه مسلمین

گنجینــــــه علم سَلَف، سرچشمــــــه فضل خلف ... دادش خداوند از شرف، بر كف زمـــــــــام شرع و دین

در ســـــــــایه اش گرد آمده، اعلام دین از هر بلد ... بـــــــــر ســــــاحتش آورده رو، طلاب از هر سرزمین

یا رب به عمـــــر و عزتش، افزاى و جاه و حرمتش ... كـــــــاحیا كند از همــــــــــّتش، آیین خیرالمرسلین

اى حضرت صاحب زمان ، اى پادشاه انس و جان ... لطفـــــــــــــى نما بر شیعیان، تایید كن دین مبین!

تـــــــــــوفیق تحصیلم عطا فــــرما و زهد بى ریا ... تا گـــــــــــــــــردم از لطف خدا، از عالِمین عاملین